Trasa: Jaroszowiec (Sanktuarium Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych) – Góra pod Wieżą – Ostra Góra – kamieniołomy Cieszyniec – Jaroszowiec (Sanktuarium Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych)
Przyrodnicza ścieżka dydaktyczna o długości ok. 4 km prowadzi przez kompleks wzgórz porośniętych lasem liściastym z licznymi ostańcami wapiennymi, jaskiniami i schroniskami skalnymi oraz pozostałościami po nieczynnych już wyrobiskach kamiennych. Na trasę wyznaczono 10 przystanków. Zatacza ona pętlę rozpoczynając się i kończąc obok Sanktuarium MB Wspomożycielki Wiernych w Jaroszowcu. Planuje się utworzenie na tym obszarze rezerwatu przyrody pod nazwą „Góra Stołowa” o łącznej powierzchni około 230 ha.
Kolejne przystanki ścieżki ukazują odzwierciedlenie w różnorodności szaty roślinnej lokalnego klimatu, rodzaju gleb, silnego zróżnicowania rzeźby terenu, materiału geologicznego, a także historii. Wyznaczane są przez zjawiska przyrodnicze lub związane z działalnością człowieka albo skupiska roślin bądź zwierząt, jakie możemy spotkać w danym miejscu trasy.
W terenie ścieżka oznakowana jest kolorem niebieskim.
Pierwszy przystanek znajduje się obok Sanktuarium MB Wspomożycielki Wiernych w Jaroszowcu.
Dalej trasa prowadzi przez obszar planowanego rezerwatu, na którym występuje wiele ostańców wapiennych, z których pierwszy możemy obejrzeć na Przystanku 2. Skałki fot. obok. Skały te przyjmują najróżniejsze kształty – masywne i długie ściany skalne, cokoły, bloki skalne o pionowych ścianach, poprzedzielane wąskimi korytarzami. W ich obrębie odnaleźć można szereg jaskiń i schronisk skalnych, powstałych w wyniku procesów krasowych. Wszystkie te skały grupują się w trzy wyraźne wzniesienia przedzielone obniżeniami dolinnymi przypominającymi przełęcze.
Najwyższe z tych wzniesień to widoczna na północy Góra pod Wieżą (447 m n.p.m.), nieco niższe są Ostra Góra (na północnym wschodzie) i Maniakówka (obok nas).
Dalej trasa wiedzie przez las, w którym umieszczono Przystanek 3. Warstwy lasu. Na jego terenie dominują buki, osiągające często okazałe rozmiary i liczące sobie ponad 100 lat. Domieszkę stanowią inne gatunki, głównie graby, dęby, jawory i lipy.
Najwyższą warstwę lasu stanowią konkurujące o przestrzeń i światło korony drzew, które za mieszkanie obrały sobie ptaki drapieżne i krukowate oraz małe ssaki (np. wiewiórka, kuna). Środkowa warstwa to podszyt, budowany przez krzewy i młode drzewa. Chroni on glebę przed wysychaniem i tworzy warunki do życia i rozwoju dla organizmów zwierzęcych. Rosną tu m.in. suchodrzew, leszczyna, bez koralowy, młode jawory i buki.
Runo leśne jest warstwą najniższą. Składa się z roślin zielnych, mchów i grzybów (borowiki, podgrzybki, czubajki kanie, smardze i wiele innych) i jest dogodnym środowiskiem dla bytowania licznych gatunków drobnych zwierząt.
Cechą charakterystyczną runa w lasach bukowych jest duża ilość geofitów wiosennych, czyli roślin, które rozwijają się i kwitną zanim liście buków zaciemnią dno lasu (zawilec żółty, żywiec dziewięciolistny, śnieżyczka przebiśnieg).
W pobliżu Góry pod Wieżą umieszczono Przystanek 4. Rola martwego drewna w lesie. Zobaczyć tu można m.in. co kryje się pod terminem „martwe drewno”, oznaczającym wszelkie pozostałości obumarłych drzew: stojące bądź leżące pnie, konary, gałęzie, korzenie w różnym stopniu rozkładu. Nazwa ta ma jednak charakter umowny, bowiem w jednym martwym drzewie może bytować nawet 1000 gatunków zwierząt, grzybów i mikroorganizmów.
Większe zwierzęta (wiewiórki, kuny, orzesznice, nietoperze, dzięcioły, sowy, kowaliki, sikorki) chętnie zasiedlają grube pnie (powyżej 40 cm średnicy), w których mogą powstać dziuple. Drobniejsi przedstawiciele leśnej fauny wykorzystują zalegające dno lasu konary i stosy chrustu. Schronienie znajdują tu ślimaki, jeże, ryjówki, myszy, jaszczurki, zaskrońce, strzyżyki, rudziki, liczne owady.
Wędrując dalej na północ docieramy do Przystanku 5. Zjawiska krasowe. W okolicy zobaczyć możemy efekty procesów krasowych. Procesy te polegają na rozpuszczaniu skał przez wody podziemne i powierzchniowe, i prowadzą do powstania specyficznych form terenu. Na obszarze przyszłego rezerwatu odnaleziono dotychczas 11 utworów krasowych w formie studni, szczelin lub rozpadlin, od niewielkich niszy zwanych schroniskami (np. Schronisko na Ostrej Górze, Schronisko koło Jaskini Lodowej) po rozległe systemy korytarzy i komór o poziomym lub pionowym przebiegu. Odznaczają się one słabym nasłonecznieniem i wysoką wilgotnością powietrza. Największe to Jaskinia Błotna (120 m) o dobrze zachowanej szacie naciekowej oraz Jaskinia Lodowa (30 m) - fot. obok, Jaskinia Pod Porzeczką, Jaskinia Konfesjonał.
Wnętrza jaskiń zamieszkują różnorodne organizmy, m.in. drobne owady i nietoperze.
Przystanek 6. Ptaki poświęcony jest ptakom żyjącym na terenach, po których spacerujemy. Na obszarze, przez który wiedzie ścieżka, bytuje ok., 40 gatunków ptaków, w tym wiele rzadkich i chronionych. Można tu spotkać m.in. dzięcioła zielonosiwego, krętogłowa, puszczyka, gołębia siniaka, orzechówkę oraz drapieżniki – jastrzębia, myszołowa zwyczajnego, krogulca.
U stóp Ostrej Góry umiejscowiono Przystanek 7. Zwierzęta leśne. Należy zwrócić uwagę na różnorodność tutejszej fauny. W lasach, przez które prowadzi ścieżka, występuje ponad 40 chronionych gatunków zwierząt i wiele pospolitych. W czasie spaceru można spotkać sarnę, wiewiórkę, kunę a nawet lisa, dzika czy borsuka. Wiele drobniejszych gatunków preferuje jednak nocny tryb życia, za dnia ukrywając się wśród zakamarków runa. Należą do nich: ryjówka aksamitna, jeż i orzesznica. Najliczniejszymi mieszkańcami lasu są drobne bezkręgowce – ślimaki, pajęczaki, wije, owady. Okrążając wzniesienie znajdujące się obok Ostrej Góry, dochodzimy do Przystanku 8. Jaworzyna z języcznikiem, u podnóża góry Pod Wieżą. Poświęcono go występującym na terenie planowanego rezerwatu, licznym gatunkom roślin charakterystycznych dla obszarów górskich. Są to np. bez koralowy, paprotnik kolczysty, żywiec dziewięciolistny i starzec Fuchsa oraz chroniona, zimozielona paproć, która swą nazwę (języcznik) zawdzięcza podłużnym, niepodzielnym liściom przypominającym języki. Ta cieniolubna roślina występuje często w mieszanych lasach z przewagą jaworu, porastających północne stoki. Kamieniste, lecz próchnicze i wilgotne gleby ze skał węglanowych sprzyjają powstawaniu zbiorowisk zwanych jaworzyną górską z języcznikiem.
Przystanek 9. Wyrobiska po eksploatacji kamienia znajduje się w pobliżu kamieniołomów wapieni jurajskich. Kamieniołomy te, ślad działalności człowieka, zwane Cieszyńcem pochodzą z okresu międzywojennego. Łamano tu kamień dla fabryki cementu w Jaroszowcu.
Ostatni przystanek, 10. Ciepłolubna buczyna obrazuje "buczynę storczykową" ze względu na występowanie w nim osobliwych gatunków storczyków – buławnika czerwonego, białego i mieczolistnego, kruszczyka szerokolistnego i rdzawoczerwonego oraz gnieźnika leśnego – bezzieleniowej rośliny o gęsto splątanych korzeniach. Storczyk ten po raz pierwszy zakwita w 9. roku życia, czasem pod powierzchnią gleby.
Charakterystyczne dla ciepłolubnych buczyn są również: konwalia majowa, pachnący cytryną miodownik melisowaty, przytulia wiosenna.